Código Bushido, David García donostiarraren proiektua

Código Bushido David García Máñez musikari donostiarraren izen artistikoa da. Izena bushidoaren zazpi printzipioetatik dator, samurai-kodetik, bizimodu gisa bere egin dituenak; Japonia, manga eta Tokio, askotan bidaiatu duen hiria, bere musikan sartzen dira.

«Libre izateko borrokatzen naiz, munduari zerbait ona emateko. Egiten dudan musikak entretenitu nahi du, bai, baina batez ere inspiratu eta hausnarrarazi».

Oso gazte hasi zen bere abestiak konposatzen eta grabatzen, eta hainbat taldetatik igaro ondoren El Último Salto sortu zuen, eta harekin argitaratu zuen bere lehen diskoa, «Ya está bien» (2009). Urte berean Cuatroko «La batalla de los coros» irabazi zuen, Mikel Erentxun coach zela. Hortik adiskidetasun bat sortu zen: Erentxunek eta haren gitarra-jotzaileak, Rubén Caballerok, lehen maketa ekoiztu zioten, eta Erentxunek harekin batera abesten du «Escrito a fuego». Horrela jaio zen Código Bushido, rocka, pop alternatiboa eta elektronika emozionala biltzen dituena.

Zazpi disko, zazpi balio

Bide luzeko asmoa da: zazpi disko, bushidoaren balio bakoitzeko bat, eta bidea diskoz disko irekitzen da.

Gi, justizia: «Cien flechas» (2013).
Yū, ausardia: «Fractales» (2022).
Jin, ongiberatasuna: «Multiverso» (2025).
Rei, errespetua: grabatuta dago jada, Estudios NEO estudioetan; 2027 amaierarako iragartzen du.
Makoto, zintzotasuna; Meiyo, ohorea, eta Chūgi, leialtasuna: oraindik zigilatuta.

«Musikak su motelean egosi behar du. Ez dut musikako fast food-ean sinesten. Grabatzeko asmoa dudan zazpi diskoetatik hirugarrena da hau, bushido kodearen zazpi balioak bezala. Nire bizimodua da».

«Cien flechas» (2013)

Pop rock disko baikorra eta indartsua. Izenburua ematen dion abestiak musikari eskaintzeko pasa behar izan zuena kontatzen du: distrakzioak, konpromisoak eta betebeharrak dira borrokatzen zituen ehun geziak. Donostian grabatu zuen Erentxunen ohiko musikariekin —Miguel Artieda baxuan, Rubén Caballero gitarran, Igor Telletxea baterian eta Txus Aranburu teklatuetan—, eta Erentxunek harekin abesten du «Escrito a fuego», diskoko abestirik motelenetako bat. Duncan Dhuren «Palabras sin nombre» rock gakoan jotzen du amaieran.

Azala Robert Caparen «Muerte de un miliciano» argazki ospetsuan dago inspiratuta. «Cien flechas»-en bideoklipa, Alberto Gastesik zuzendua eta Donostia inguruan filmatua, hilabetez eman zen Mediaseten Interneteko telebistan.

2013ko irailean Kutxa Kultur Festibalean jo zuen, Igeldoren goialdean, 11.000 lagunen aurrean eta Crystal Fighters, Delorean, Belako, Junip eta Damien Jurado zituen kartelean. Eta 2014ko otsailaren 28an Victoria Eugenia Antzokiko Sala Club aretoan aurkeztu zuen, hirurehun lagun baino gehiagoren aurrean, Jorge Cardarelli margolariaren eszenaratze ekialdekoarekin, Isabel Zapardiezek jantzitako geishekin eta Erentxun agertokira igota «Escrito a fuego» eta «Palabras sin nombre» abesten.

«Fractales» (2022)

Hamabi abestiak Tokion idatzi zituen. Donostiara itzulita, entsegu-lokalean maketatu zituen Fermín Bouzarekin, soinu elektrikoagoa eman zienarekin eta sintetizadoreak ekarri zituenarekin, eta Torrelodonesko Estudios 54 estudioetan grabatu zituen, Bouza eta Juan Sueiro ekoizle zirela.

Diskoa beste modu batera argitaratu zen: abestiz abesti, hilean bat, eta Mexikon hasita. 2016an Mexiko Hirian promozioa egin zuen —El Universal, MVS Radio, Reactor 105.7— eta Foro del Tejedor bete zuen, sarrerak agortuta. 2017an Donostian ONCEren Astea itxi zuen Tabakalerako Kutxa Kultur Kluban, berriro ere Erentxun gonbidatu zela. 2020ko Espainiako bira pandemiak eraman zuen, eta diskoa osorik 2022ko abenduan argitaratu zen, «Para siempre»-ren bideokliparekin.

Harekin etorri ziren 2023ko Sonorama Ribera, Aranda de Duerón, Zaragozako Oasis aretoa, Almeriako Cooltural Fest eta Errenteriako jaialdia. 2024an bere lau abesti zuzenean grabatu zituen Soinuaren showroomean, Gasteizen: Soinua Sessions saioak, «Restos de pánico»-rekin hasi zirenak.

«Multiverso» (2025), abestiz abesti

Hirugarrena 2025eko urriaren 24an argitaratu zen: Fermín Bouzak ekoiztutako hamaika abesti, Estudios 54 estudioetan grabatuak, Juan Sueiro —Fangoria, Miss Caffeina edo Zahararen ingeniaria— soinu-ingeniari zela. Bere diskorik elektronikoena da. «Plano asko daude, abesti bakoitzean elkarrekin bizi diren unibertso emozionalak. Letrak ere elkarren artean hitz egiten duten "bertso anitzak" dira», kontatzen du izenburuaz. «Nire disko guztiak autobiografikoak dira, bizi ditudan aldaketen erdian daude».

Horrela egiten du ibilbidea Carlos H. Vázquez kazetariaren oharrak:

«Platino y barro» bizitzaren kontrasteekin irekitzen du diskoa: «Platinoa eta lokatza berdin laztantzera animatzea —gauza baliotsuak eta gogorrenak— onarpen-mezu bat da».
«Veo la luz» tuneletik ateratzea da: antsietatea eta ihes egiteko gogoa, promesa argitsu bihurtuta.
«Relámpagos en la catedral» desamodioaz ari da: tximistak bikote baten gatazkak dira. «Une hartatik abesti hau jaio bazen, minak merezi izan zuen».
«Salto cuántico» mugitzeko deia da: «Bunburyk zioen bezala: "Esnatu, dena aldatu da"».
«El héroe del que todo el mundo habla» anbizioaz ari da, eta «Al mar», berriro hastea.
«Déjate llevar» arintasuna da, eta «La llamada», «hemen nago» esateko melodia xume bat.
«Rebelión» ekitera gonbidatzen du: «Askotan protesta egiten dugu, baina ez dugu ezer egiten. Hau da zure matxinada, inork entzuten ez badu ere».
«Robert Johnson» bidegurutzeko bluesmanari egindako omenaldia da, dokumental baten bidez ezagutu zuena: «Diskoko "bitxikeria" da, eta agian horregatik gustatzen zait hainbeste».
«Tu regalo» itxaropenez ixten du: «Animoa altxatzeko, oihu egiteko eta hegan egiteko».

Aurrerapenak «La llamada», «Veo la luz», «Robert Johnson» eta «Platino y barro» izan ziren. Disko fisikoa bere webguneko dendan eska daiteke.

Zuzenean

Agertokian taldearekin jotzen du: ahotsa, gitarrak, baxua eta bateria, diskoko sintetizadoreekin. Kontatutakoaz gain, Gironako Festival Tempon, Madrilgo Cosmopolitan Shopping Weeken eta, Donostian, FNACeko Musikaren Egunean eta Kursaal Kasinoan ere jo du.