Grosko pintxo potea

Osteguna da eguna. Inork ez du deitzen, ez du kartelik eta ez dago izena eman beharrik: arratsaldeko zazpietatik aurrera Grosko taberna gehienek eguneko pintxoa ateratzen dute edariarekin batera prezio itxian, eta auzoa jendez betetzen da barratik barrara, hamarrak edo hamar t'erdiak arte.

Nola funtzionatzen duen

Mekanika beti bera da: taberna bakoitzean potea eskatzen da —zuritoa, txakolina, muztioa— eta ostegun horri dagokion pintxoarekin dator. Ez da mahairik hartzen: txanda bat zutik hartu, ordaindu eta hurrengo barrara. Horregatik hitz egiten da «ibilbidea egiteaz» eta ez afaltzeaz.

Taberna bakoitzak bere pintxoa eta bere prezioa erabakitzen ditu, beraz ez dago auzoko tarifa bakarra. Ibilbide ofizialik ere ez: balio duena lagunekin egiten dena da.

Noiz komeni den jaistea

Zazpi t'erdietan oraindik badago barra; bederatzietan, mugimendu gehien duten kaleetan, ez da kabitzen. Udan eta oporretako asteetan gutxitu egiten da, eta badira egiten ez duten tabernak: ohitura auzoarena da, ez taberna bakoitzaren betebeharra.

Hau ez du inork idatziz baieztatzen. Ohitura bat da, ez egitarau bat, eta parte hartzen duten tabernak denboraldiz denboraldi aldatzen dira. Zehatz baten bila bazoaz, seguruena bertara agertzea da.