La Espiga

La Espiga 1928ko udazkenean zabaldu zen, San Martzial kaleko garai bateko gari biltegi batean, eta hortik datorkio izena. Luisa San Martinek zabaldu zuen, bere ama Simonarengandik ikasia baitzuen ofizioa, El Nido tabernan pintxoak egiten zituena. Berak sortu zituen oraindik barran ateratzen diren klasiko batzuk: frijituak, chorrera, gamba, milanesa, kroketa, Jalisco, Delicia eta entsalada errusiarra. Horregatik aurkezten da Donostiako pintxoaren aitzindarietako bat bezala.

Ondoren haren seme Jose Mari eta bere emazte Garbiñe etorri ziren, eta Garbiñek morroak eta albondigak gehitu zituen; morroek 2009an sukaldaritza tradizionaleko plater onenaren lehen saria irabazi zuten Alcorta-Martín Berasategui lehiaketa gastronomikoan. Gaur egun haien seme-alabek jarraitzen dute etxean, familiaren hirugarren belaunaldiak.

Zer dagoen

• Barra: pintxo hotzak (tartaletak, antxoak, entsalada errusiarra, Delicia) eta sukaldean unean egindako beroak, hala nola urdaiazpiko kroketak, piper frijituak edo txuletaren pintxoa.
• Bi jangela: Gora, goian, intxaur, pago, haritz eta gereziondo zurekin, eta Azpira, kale mailan, Donostiako harriarekin eta Kontxako hondarrez egindako zoruarekin. Betiko sukaldaritza: arrain zopa, arroza txirlekin, legatz kokotea, txipiroiak bere tintan, erreak.
• Txoko pribatu bat familia ospakizunetarako eta lan bazkarietarako.
• Terraza kalean.
• Etxez etxeko banaketa eguerdian, asteartetik igandera, egun bat lehenago eskatuta.

Eraikin osoa 2008tik aurrera berritu zen, ia bi urtez, Carlos Cardy arkitektoaren eskutik: tabernaren zoruak hiriko espaloietako baldosak gogorarazten ditu, eta hormetan Serten koadroak daude zintzilik.

Non dagoen

San Martzial kaleko 48an, Erdigunean, Askatasunaren hiribidetik eta Kontzatik bi pausora. Erreserbak, telefonoz bakarrik.